Ups and downs...

Het is misschien nog maar een dikke week geleden dat ik nog van me heb laten horen maar ook ditmaal is er weer erg veel gebeurd, sommige dingen heel leuk en goed maar andere jammer genoeg het tegenovergestelde... Laat me eerst toch ff zeggen dat ondanks alles het toch echt goed met me gaat hoor, dat gevoel dat er hier niet altijd even veel te doen is stillekes aan toch wel overgewaait en de mense waar ik me omga zijn gwn echt zalig. Ik kan eindelijk met zekerheid zeggen dat ik hier zal en ook wil blijven.

Er waren de laatste tijd enorm veel spanningen thuis tussen Ryo en onze hostmom en gisteren is hij dan ook naar een ander gezin vertrokken, in een andere stad ook. Ik zal dit allemaal wel eens uitleggen wnr ik julie terug zie want het was wel de moeite maar laat me gwn zeggen dat het echt niet klikte en dat Ryo ook gwn heel veel problemen had om zich aan te passen hier. Ook op school en qua vrienden was hij niet zo geaccepteerd als mij en dat was wel moeilijk voor ons beiden. Een bekke ne vreemde vogel en mss zijn veel Jappanse jongeren zo en daar is op zich mss niks mis mee ma het werkte hier gwn niet voor hem. Voor mij is dit is op zich wel een opluchting want heel de situatie begon toch wel op me door te wegen maar nu heb ik juist vernomen dat er vanavond al twee nieuwe studenten komen die tijdelijk bij ons zullen moeten verblijven. Zij waren al een tijdje op zoek naar een nieuwe familie maar door financiele problemen in het gezin waar ze nu zitten zullen ze bij ons zijn tot er een oplossing gevonden wordt. Het probleem is da da eigenlijk ook echt rare kerels zijn dus ik ben daar niet echt overdreve blij mee. Voor de 1 of andere reden zijn er in dit district ni echt heel toffe AFS studenten en dat vind ik wel jammer want da had heel anders kunnen zijn. Ook voor Tammie is dit heel lastig want AFS laat haar gwn al het werk doen en zij heeft ook allerlei andere dingen om zich zorgen over te maken.

Dan kregen we vorige vrijdag op school te horen dat twee leerlingen op weg naar school een zwaar ongeval hadden gehad en dat de jongste (14) het niet overleeft had. Dit was voor iedereen natuurlijk verschrikkelijk nieuws en hoewel ik vooral haar broer redelijk goed ken (die het er al bij al nog goed vanaf heeft gebracht) kun je je wel voorstellen dat dit ook voor mij moeilijk was. Zij brachten mij ook vrij vaak naar huis na school. Ik hoef julie niet te vertellen dat dit een erg lange en moeilijke schooldag was maar we proberen gwn om elkaar zoveel mogelijk te ondersteunen. Diezelfde vrijdag speelden we een thuiswedstrijd tege Maysville, onze rivaal school (bijna elke school in de US heeft een school waarbij de rivaliteit nog hoger oploopt dan anders) en hoewel er twijfel over was hebben ze de wedstrijd toch laten doorgaan. Het grappige omtrent deze rivaliteit is het feit dat Maysville zo goed als elk jaar stukken beter is en Football dan Elmore maar dan ook elk jaar afgemaakt wordt in basketball. Zoals ik al wel heb vermeld is ons team aan mss wel zijn beste seizoen in jaren bezig maar zo goed als iedereen (waaronder ikzelf) was het erover eens dat we geen kans hadden tegen dit team (dat toen nummer 10 in de state was). Na 12 min speeltijd was het dan ook 0-21 en waren de meeste aanwezigen het er al over eens dat het een lange avond ging worden maar op de 1 of andere manier slaagden onze jongens er toch in om met een 20-21 ruststand de kleedkamer in te gaan. Ook de tweede helft was vol sensatie en uiteindelijk mochten we een 28-27 eindstand toejuichen. Het is bijna onmogelijk om echt te beschrijven want er toen allemaal gebeurde en in elk van ons omging maar ik kan wel zeggen dat het een onvergetelijk moment was. De laatste 3 min stond heel het publiek recht en tijdens het eindsignaal rende iedereen roepend en tierend het veld op. Het was 11 jaar geleden dat we Maysville mog hadden verslagen! Wnr onze vreugde wat bekoeld was kwam iedereen bijeen in een cirkel om Molly weer even bij ons te brengen en ik moet julie niet vertellen dat ook dit een emotioneel moment was.

Gistere was de begrafenis en heel de high school gym was volgelopen met mensen die haar een laatse groet wouwen brengen. Voor mij is dit best wel raar allemaal want het doet me ergens toch wel besseffen dat ik nog niet helemaal deel uitmaak van deze gemeenschap, of zo voelde ik me allezins toch. Ik heb haar niet heel haar leven gekend zoals alle anderen hier en hoewel ik het net zo erg vind dat dit is moeten gebeuren is dat toch niet hetzelfde. Op zich is da ook wel normaal ma blijft toch moeilijk. Ik heb het hier ook me Tammie over gehad en ze begrijpt me maar zegt ook dat ze nog niet veel exchangestudents heeft gezien die zo snel en zo goed met iedereen hier overeen kwamen dus da was wel leuk om te horen...

We zullen wel zien wet het nog met Francois en Nicolas gaat geven maar ik ben in ieder geval niet van plan om mijn fall break (herfstvakantie) er al te veel door te laten beïnvloeden.

Take care...